بررسی این مسئله که چرا پذیرش قطع نامه و آتش بس با عراق، در دستور کار سیاسی جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت، نیازمند شناخت دقیق اهداف و انتظارات نظام اسلامی و حضرت امام(ره) از دفاع مقدس در مقابل تهاجم نظامی دشمن و موضع گیری های کلان و بلند مدت وی درباره جنگ تحمیلی و بالاخره شرایطی است که منجر به پذیرش قطعنامه 598 از سوی ایران شد.

پس از آزادي خرمشهر در ميان محافل سياسي يك حالت شك و ترديد نسبت به خط مشي ايران در ادامه جنگ وجود داشت و دولتهاي شرق و غرب و به ويژه شيوخ منطقه با چشم پوشي از واقعيات جنگ تحميلي ضمن ايجاد فضاي سياسي نامطلوب و متشنج براي جمهوري اسلامي ايران سعي مي كردند با پيشنهادهاي غير اساسي و ناعادلانه به جنگ خاتمه دهند. اما براي جمهوري اسلامي ايران مشخص بود كه صدام بايد به خاطر اقدامات و جنايات انجام داده اش عليه ايران مجازات شود ودر اين رابطه بايد شرايط ايران براي خاتمه جنگ تامين شود ويا همچنان كه با تلاش وايثار رزمندگان در جبهه ها شكستهاي متوالي نصيب ارتش صدام مي گشت. در ادامه نيز فشارهاي ديگري را براي قبولاندن شرايط به رژيم عراق وارد آورد.