يکي از مهمترين اختراعات غرب در ابتداي قرن بيستم ظهور و بروز سينما بود، که همزمان با رواج آن در اروپا وارد ايران گرديد. سينما به صورت يکجا يعني فرم و محتوا با هم وارد ايران نشد، در سال هاي 1300 تا 1340 که دوران اوليه رواج و رشد سينما در ايران
مي باشد با توجه به اين که حکومت هاي پادشاهي ايران عموماًً دست نشانده هاي ابرقدرت هايي چون روسيه، انگليس و فرانسه بوده اند لذا با محتواي وارداتي آن مشکلي نداشته و نمي توانستند داشته باشند تا سال هاي 1355 سينما که در آن زمان يکي از مهمترين ابزارهاي تبليغاتي و تاثير گذاري به شمار مي رفت در کشوري که مذهب در آن ريشه ديرينه اي داشته و حداقل در بين مردم عادي وعوام اخلاقيات بخش مهمي از زندگي

نگاهي گذرا به هست ها و بايد هاي تئاتر دفاع مقدّس
هنگامي که انسان متولد شد و پا به عرصه ي وجود نهاد، نمايش نيز همراه او به وجود آمد.
انسان در اولين مواجهه اش، مواجهه ي با طبيعت، مجبور به مبارزه و تقابل گرديد، جنگ نيز در همان اول زاده شد، و هنگامي که آدمي نيروي برتر جهان را شناخت، خدا را شناخت، اعتقاد و آئين و ايمان را شناخت، واژه ي دفاع متولد شد و در کنارش تقدس و تقدس‌گرايي که ريشه در فطرت انسان داشت، بروز پيدا کرد.
اگر به دقت جستجو کنيم، بحث دفاع، قداست دفاع، جنگ و حتي نمايش، با کمي فاصله، همگي تولدشان همراه با تولد آدمي بوده؛ يا به عبارتي همزاد انسان بوده‌اند.